21 Ocak 2019 Pazartesi

Ve Giderken...

Gün oldu, cümleler kurdum
Duvarı hayal olan
İskeleti düş
Çatısı rüya
Gövdesi Anka,
Bir cümle ki ;
Kaf dağının ardında..
Okunmamış, dinlenmemiş.
Neylersin
Dinlenesi değilmiş
Gün oldu; kendi kurduğum cümlelere
oturup kendim ağladım..
Gün oldu,
Yapayalnızdım..
Gün oldu,
Kendimi en çok aya yakın hissettim
Ve yıldızlara sonra..
Gün oldu ;
Aşık oldum aya
Ve sonra yıldızlara..
Gün oldu;
Acıdım kendime.
Bu acımak duygusuyla kendimi acıttım
Gün oldu,
Gülemedim,
denedim.
Unutmuşum onu meğer, ah yazık
Geçmiş ve gecikmiş  rüyalarımda.
Gün oldu ;
Devletler kurdum içimde..
Serin nehirleri dolaştırdım kanımda
Ne okyanusları büyüttüm kalbimde !
Saydamdı,
gözükmüyordu bakınca dışarıdan
Gün oldu, ben bile göremez oldum ışıklarını
İçimde büyüttüğüm şehirlerimin
Gün oldu,
Kendi kurduğum devletlerle savaştım
Kaybeden de ben oldum, kazanan da ben
Kah zafer sarhoşuydum,
Kah şehit düşmüştüm
İçinde ülkelerimin..
‘ Söylenme ‘ dedim kendime..
Karışma !
Ölen de benim, öldüren de ben
İstersem uyanırım ülkelerimden
Gün oldu;
kurudum bir yaprak gibi
Beklenen de buydu,
Sonbahardı  mevsimlerden
Normal dediler, ‘ Olur’ dediler
Bir ben biliyordum
Bazı ağaçların yaprak dökmediğini
Sonbaharlarda.
Gün olur;
Gidesim gelir, gidemem
Giymişimdir gömleğini dünyanın
Öyle bir gömlek ki ; yenleri
Arkadan bağlıdır, ayırmak olmaz
Gün olur ruhum firar etmek ister kendimden
Bir rüyalık mesafeye kaçamaz
İçimdeki cümlelerin isyanını
Dikta ile bastırırm, gün olur.
Gün olur,
Ağartırım hecelerin saçını,
Gün olur ;
Kalbime sultan eylerim
Gün olur ;
Cümlelerimi alır, giderim
Selam etmeden
Haber vermeden
Eyvallah demeden
Artık gün olmaz
Çünkü
Gün bitmiştir çoktan.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder